2 Aralık 2025 günü motor Tontiş’in üzerinden geçmiş. Sanki bunlar olacakmış gibi, son 6 aydır hemen her gün birlikteydik.
***
2017 yılında mayıs aylarında onu ve iki arkadaşını ilk Atatürk Parkı’ nda gördüm. Hemen yemeklerini verdim. 2 gün görmedim. Sonra Ceyhan’a gitmek için Kız Lise’sinin orada Ceyhan arabasına binerken, baktım Taşköprü’nün oradan Tontiş ve arkadaşları geliyordu. Hayret ettim, burada ne geziyorlardı? Yanlarına gittim, beni hemen tanımıştı.
"Burada ne geziyorsunuz, hemen Atatürk Parkı’na gel yemeğinizi vereyim” dedim.
O, oldu, Atatürk Parkı’na geldi. Arkadaşları gitti.
***
Beyaz Adana Adliyesi’nin köpeği idi. Arkadaşım bakıyordu. Orada 2018 yılında iki kez bıçaklandı. Sonra Atatürk Parkı’na geldi, ben bakmaya başladım. O da aşağı yukarı 2017 yılından beri Adliye ’nin oradaydı. Kaybolduğu gazeteler düşünce... 
Ayşegül Amor arkadaşıma; “Beyaz’ı arama parkta emin ellerde ben bakıyorum” demiştim.

Tontiş ilk geldiğinde üç yaşlarındaydı. Alfa köpekti. Isırıyordu, bütün köpeklerimi kaçırdı. Benekli. Kadife ve Kızım bunlardan sadece üçüydü. Kimseyi parkta barındırmıyordu. Parkı sahiplenmişti.
Sonra yıllar geçtikçe durulmaya başladı. Asla çiğ et yemiyordu. Yıllarca evden hep sıcak yemek taşıdım parktakilerine ve diğer canlara.
***
Kentsel dönüşümden dolayı taşındım, her ikisini bahçeme aldım, belki bende kalırlar diye çok sevinmiştim. Ama onlar özgürlüğüne düşkündü. Beyaz çitlerden atladı, Tontiş durmadı. Kapıyı açmak zorunda kaldım. Evin yolunu biliyorlardı. Eve kadar gelmeye başlamışlardı. 2 yıl öncesine kadar Allah, hayvanların midesinin çiğ ete göre yarattığını belgeselde öğrenmiştim ve son bir buçuk yıldır çiğ et veriyordum.
Ama arada pişirdiğimde oluyordu.
Yalan yok, sokaktan bir can buldum, adını Sementa koydum. Beslemelerime yine devam ettim, 1 yıl kadar haftada 2 gün Tontiş ve Beyaz’ın kaldığı yerlere gidiyordum. Gül Bahçesi Sitesi’nin orada kalıyor, Şinasi Efendi Caddesi, Metro Sokağı, Uğur Mumcu Meydanı, Kuyumcuların arkası, Ata türk Caddesi, Yüzme Havuzu’nun karşısı, veya Ziyapaşa Bulvarı, sonra arada bir bana geliyordu. Son 6 aydır hemen her gün Tontiş, Beyaz ve Kadife’ye yemek taşıdım, yorgun olsam da, havalar sıcak veya soğuk olsa da beslemelerime devam ettim. 1 Aralık günü sabah parka kadar beni takip etti. Sonra eve birlkkte dönüyor, eve gidip yemeklerini getiriyordum. Kapımda ayrıca Dino vardı. Tontiş Ares’i çok seviyordu.
****
Tontiş’i beslemeye gittiğimde trafik kazası geçirdiğini öğrendim. Çok üzüldüm. Nereye götürmüşlerdi bilmiyordum? Bir gün sonra Avrupa Veterinerlikte olduğunu söylediler.
Gittim, orada Veteriner Yardımcısı Talip bey diye kişiye sordum, “Masraf ne çıktı” dedim?
“9 bin lira” tuttuğunu söyleyince, “Bin lirasını ben vereceğim” dedim.
“Görebilir miyim” dedim. Tontiş benim geldiğimi anlamış, havlamaya başlamıştı.
Veteriner yardımcısı denen şahıs bana göstermedi. “Gösteremem, kim hayvanı getirmişse o görür, yarın gelin bakarız” dedi. Çıktım, tam gidiyordum, içim sıkıldı, geri döndüm.
“Lütfen bir göreyim” dedim…
Göstermedi. Durumunun iyi olmadığını da söyledi bana.
“Yaptığınız doğru değil, o köpek benim köpeğim” dedim.
Kapıdan çıkarken Tontiş havlamaya devam ediyordu.
“Tontiş ben geldim kızım seni seviyorum, dualarımdasın” diye veda ettim ona. İki gündür dualarımdaydı.
4 Aralık 2025 günü paylaşım yapılmış ve Tontiş’in hayatını kaybettiğini sosyal medydan öğreniyorum. İçim yağmur gibi! 
Bütün canlara deli gibi bağlanıyorum, içim kanıyor. Bana göstermediler, bunu asla unutmayacağım.
Bazıları diyor ki, “Biz senden daha çok emek verdik.”
Bende onlara diyorum ki, çalışırken, hayvanlara mı bakıyordunuz? Bir sokak köpeğine bakıyordu hepsi bu. Sonra emekli oldu. Bir platform kurdular. Hastalanan köpekler için çevrelerinden maddi destek aldılar.
Biride çıksın; “Fatoş Tekbaş bizden para istedi” desin alnını karışlarım.
Ben o cana tam 8 yılımı verdim. Sıcak ve soğuk demeden hiç aç koymadım. Parazit aşılarını, iç dış, kenelerini kim karşılıyordu sahi? Son dakikasında yanında olamadım. Engellediler. Allah kahretsin. Lanet olsun, engelleyenlere… Mekanın Kıtmir gibi cennet olsun. Bir gün seni de çok özel yazacağım (Tontiş’in adını verdiğim çocuklar için öykü yazdım) Kızım, rahat uyu, kötü dünyadan göçüp gittin, Tarsuslu'ya, Benekli'ye, Paspas'a, Kızım 'a, Çakal’a, Seda’ya, Nazım’a, Nazlı’ya, Paşa’ya, Cesur’a, Kocaayak'a,  Kocaoğlan 'a, Ateş'e, Boncuk’a, Bahar’a, hepsine selam söyle. Elbet bir gün buluşacağız!

***

Merhametin adı Sevim Kaçar

Sun Sineması sokağında Çolak Mağazası var. Genç bir  kadın adı Sevim Kaçar... Orta yaş kadınlara hiitap ediyor. Buranın müdiresi kendi ve yüreği güzel bir kadın Sevim Kaçar. 
Yıllardır mağaza işletiyor. Mesleği bu... Halkla ilişkileri 100 üzerinden 100. Güzel ve güler yüzlü, lafını evirip çevirmeden insanların yüzüne söyleyen bir karekter.  

Allah ona başka bir meziyet vermiş, cesur, gözü kara, vicdanlı, merhametli, ayrıca sokak canlarına karşı sevgi dolu. Sokak canlarını çok seviyor ve elinden geldiğince yardım ediyor. Leydi isimli bir sokak canımızı sahiplendi. Onun bakımını üstlendi. Leydi de bu güzel kadını çok seviyor, sırnaşıyor, şımarıklıklar yapıyor. Sevim Hanım onu her haliyle seviyor, kucaklıyor öpüyor.  
Bu son yıllarda hayvanlara karşı o kadar zalimler yapıldı ki, böyle sevimli ikili dostluklara gerçekten ihtiyaç var.

Böyle güzel insanların maalesef sayısı az. Azınlıktayız. Sevim Hanım sizin ve sevdiklerinizin ve Leydi’nin yeni yını kutlar, sağlık ve huzur diliyoruz. 

Mutluluk kapınızın eşiğinden eksik olmasın.