Moved Permanently

Adana Şair ve Yazarlar Platformu Başkanı Mahmut Reyhanioğlu, Star TV’de yayımlanan “Tuzlu Kahve” dizisinde kullanılan konuşma biçiminin Adana’nın gerçek yerel ağzıyla örtüşmediğini belirterek tepki gösterdi. Reyhanioğlu, “Bu dil olsa olsa tuzlu lehçe dilidir. Adana lehçesinden çok uzak, yöresellikle alakası olmayan bir dil kullanılıyor” dedi.

Adana’nın kendine özgü konuşma kültürü, son dönemlerde kentte çekilen dizi ve filmlerle yeniden gündeme gelirken, bu kez tartışmanın merkezine “Tuzlu Kahve” dizisinde kullanılan dil yerleşti.

Adana Şair ve Yazarlar Platformu Başkanı Mahmut Reyhanioğlu, dizide kullanılan konuşma biçiminin Adana halkının günlük yaşamda kullandığı yerel ağız olmadığını savundu.

Platform yönetim kurulunun ortak görüşü doğrultusunda değerlendirmelerde bulunan Reyhanioğlu, Adana’nın kültürel kimliğinin ekranlara aktarılırken abartılı ve gerçeğinden uzak bir konuşma biçimine dönüştürülmesinin doğru olmadığını ifade etti.

“BU DİL ADANA AĞZI DEĞİL”

Reyhanioğlu, Adana ağzının kendine özgü bir yapısı olduğunu belirterek, dizide kullanılan dilin bu özelliklerle örtüşmediğini söyledi.

“Bu dil olsa olsa tuzlu lehçe dili olur” diyen Reyhanioğlu, Adana’nın gerçek konuşma biçiminin dizide yansıtılandan çok farklı olduğunu dile getirdi.

Reyhanioğlu, “Adana lehçesinden çok uzak, yöresellikle alakası olmayan bir dil kullanılıyor” ifadelerini kullandı.

Adana’nın yalnızca birkaç kelime, vurgu veya söyleyiş biçiminden ibaret olmadığını vurgulayan Reyhanioğlu, kentin dilinin yüzyıllar içerisinde oluşmuş bir kültürün parçası olduğuna dikkat çekti.

“ADANALI BÖYLE KONUŞMUYOR”

Dizilerde yöresel ağızların kullanılmasına karşı olmadıklarını, ancak bunun gerçeğe uygun biçimde yapılması gerektiğini belirten Reyhanioğlu, özellikle Adana’da çekilen yapımlarda kentin konuşma biçiminin zaman zaman abartıldığını savundu.

Reyhanioğlu, şöyle konuştu:

“Adana böyle bir lehçeyle konuşmuyor. Sen böyle güzel kıyafetler giyineceksin, villalarda yaşayacaksın, sonra kullandığın dili Adana dili diye sunacaksın. Adanalı böyle konuşmuyor. Bizim Adana Halkımız asla bu dili konuşmuyor. ”

“ADANA’YI EKRANDA YANLIŞ TANITMAYALIM”

Adana’nın son yıllarda dizi ve film sektörünün dikkatini çeken kentlerden biri olduğunu belirten Reyhanioğlu, bu durumun aynı zamanda önemli bir kültürel sorumluluk getirdiğini söyledi.

Adana’nın ekranlarda görünmesinden memnuniyet duyduklarını ancak kentin kültürel değerlerinin doğru aktarılması gerektiğini ifade eden Reyhanioğlu, yapımcı ve senaristlere çağrıda bulundu.

“Adana’nın dili, Adana’nın kültürüdür. Bu kültürü ekrana taşırken araştırmak gerekir. Adana halkının gerçekten nasıl konuştuğunu bilmek gerekir. Abartılı bir söyleyiş biçimini Adana ağzı olarak sunmak, bu kentin kültürel kimliğine haksızlık olur.”

PLATFORMDAN ORTAK TEPKİ

Adana Şair ve Yazarlar Platformu yönetim kurulunun da konuyla ilgili ortak görüş oluşturduğu belirtildi.

Platform tarafından yapılması planlanan basın açıklamasında, “Tuzlu Kahve” dizisinde kullanılan konuşma biçiminin Adana ağzı olmadığı yönündeki görüşün kamuoyuyla paylaşılacağı ifade edildi.

Platform, Adana’da son dönemlerde çekilen bazı dizi ve filmlerde yöresel konuşmaların gerçeğinden uzaklaştırılarak abartılı biçimde kullanılmasının, kentin edebiyat ve kültür çevreleri açısından sakıncalı olduğunu değerlendiriyor.

“ADANA’NIN DİLİNE SAHİP ÇIKMAK GEREKİR”

Mahmut Reyhanioğlu, Adana’nın konuşma kültürünün yalnızca bir “dizi karakteri” oluşturmak amacıyla kullanılacak malzeme olmadığını belirterek, bu konuda edebiyatçılara ve kültür insanlarına da görev düştüğünü söyledi.

Reyhanioğlu, Adana Şair ve Yazarlar Platformu olarak kentin diline, edebiyatına ve kültürel değerlerine sahip çıkmaya devam edeceklerini belirterek, konuyla ilgili kapsamlı bir basın açıklaması yapacaklarını kaydetti.

Adana’nın sokakta, pazarda, kahvede, evde ve mahallede yaşayan dili ile televizyon ekranlarında oluşturulan yapay bir “Adana dili” arasında fark bulunduğunu savunan Reyhanioğlu, bu farkın özellikle genç kuşaklar açısından önemli olduğunu dile getirdi.

Çünkü dil yalnızca kelimelerden oluşmuyor.

Bir şehrin dili; Sokağının sesidir, mahallesinin hafızasıdır, Annesinin ninnisidir, Babasının öğüdüdür, Esnafının selamıdır, Çocuğunun oyunudur. Adana’nın dili de bu topraklarda yaşayan insanların yüzyıllardır taşıdığı kültürel mirasın bir parçasıdır.

Platformun itirazı da tam olarak burada düğümleniyor: Adana’yı anlatan bir yapım yapılabilir. Adana’nın insanı, sokağı, mizahı, sıcaklığı ve kültürü ekrana taşınabilir. Ancak Adana’da olmayan bir konuşma biçiminin “Adana ağzı” olarak sunulmasına edebiyatçıların itirazı var.

Reyhanioğlu’nun ifadesiyle:

“Adanalı böyle değil. Hiç değil.”

Bu tartışma, bir dizinin ötesinde şu soruyu da gündeme getiriyor: Ekranda gördüğümüz Adana gerçekten Adana mı, yoksa yapımcıların izleyiciye sunduğu bir “dizi Adana’sı” mı?